close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej

     

  • LITERATURA

  • HISTORIA LITERATURY POLSKIEJ  

    Literatura polska swoją odmienność i odrębność, fascynującą różnorodność, ale i utrudniającą jej światową karierę hermetyczność, zawdzięcza związkom z powikłanymi, dramatycznymi dziejami Polski. Od początków - a ierwsze literackie teksty pisane po polsku pochodzą z XIII w. - aż do schyłku XVIII stulecia polska literatura, literatura wolnego kraju (w wieku XVI nawet mocarstwa), przeżywa wszystkie przygody i przemiany literatury europejskiej, wydając epokowej miary poetów, jak Jan Kochanowski, Mikołaj Sęp Sarzyński czy Ignacy Krasicki, zaliczanych do europejskiej czołówki twórców renesansu, baroku i oświecenia.

    Schyłek XVIII w., kiedy Polska traci niepodległość i na ponad 120 lat przestanie istnieć jako państwo, to moment, w którym rodzi się niezwykła sytuacja, obfita w ożywcze, ale i zabójcze dla literatury konsekwencje. Dla pozbawionego własnego państwa narodu pisarz staje się niemal wszystkim: duchowym (a nieraz i politycznym) przywódcą, autorytetem moralnym, prawodawcą, przewodnikiem. Literatura - jedyną formą ekspresji i zachowania narodowej kulturowej tożsamości. Język - jedyną ojczyzną. To powoduje, że w polskiej literaturze XIX w. - jak nigdy przedtem ani potem - słowo poety zyskuje status najwyższego dobra, prawa, prawdy, niemal objawienia. Poeta staje się narodowym "wieszczem i prorokiem", literatura - "służbą, posłannictwem, misją". Temu zadaniu mogli sprostać tylko najwięksi, genialni poeci XIX wieku: Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Zygmunt Krasiński, Cyprian Kamil Norwid.

    Obarczona patriotycznym obowiązkiem literatura będzie odtąd w różnych momentach polskiej historii poddawać się presji ludu albo buntować się przeciw jego ciężarowi. Pomiędzy tym "obowiązkiem" i "buntem" rozpościera się nadzwyczajnie bogaty - ideowo i estetycznie - obszar, w jakim funkcjonują do dziś polska poezja, proza, dramat.

    Pomiędzy uniwersalnością a hermetyzmem - ten dylemat i dramat obrazują choćby losy i europejskie znaczenie pierwszych polskich noblistów literackich. Henryk Sienkiewicz (1846-1916), autor zawrotnie popularnych, "pisanych ku pokrzepieniu serc" powieści historycznych z dziejów Polski (do dziś - najpowszechniej czytane w kraju książki), światową sławę zyskał za Quo Vadis, powieść ukazującą kształtowanie się chrześcijaństwa, wielokrotnie później filmowaną, m.in. we Włoszech, w USA i w Polsce. W roku 1905 otrzymał nagrodę Nobla za całokształt twórczości. Władysław Stanisław Reymont (1867-1925) został nagrodzony za wolną od polskich tajemnic i problemów epopeję "Chłopi".

    Literatura polska XX wieku - zwłaszcza po odzyskaniu przez Polskę niepodległości po I wojnie światowej - z buntu przeciw owym "obowiązkom" uczyniła jeden ze swoich najistotniejszych wyróżników. Witold Gombrowicz, zapewne najwybitniejszy polski prozaik współczesny o światowym rozgłosie i znaczeniu - właśnie z wyzwalania, "wydobywania się z polskości" uczynił główny temat swojej nowatorskiej twórczości.

    Nieznane dotąd tony - wieloznacznej groteski, filozoficznego katastrofizmu - pojawiają się w pisarstwie Brunona Schulza i Stanisława Ignacego Witkiewicza, którego twórczość dramatyczna zapowiadała "teatr absurdu".

    Literatura polska z epoki rządów komunistycznych rozwijała się jakby dwutorowo. Z jednej strony - wolna od ograniczeń cenzury i wszelkich "ideologicznych serwitutów" - literatura emigracyjna (Miłosz, Gombrowicz, Herling-Grudziński, Kołakowski); z drugiej - literatura tworzona w kraju, która musiała, odnaleźć dla siebie taki sposób istnienia i taki język, który pomimo wszelkich ograniczeń umożliwiałby jej w miarę normalne mówienie. Powstanie po 1976 r. "drugiego obiegu" literackiego - nielegalnych podziemnych pism i wydawnictw - w jakimś sensie ocaliło polską literaturę, a co więcej - przyczyniło się do historycznych przemian, w których kulminacją był rok 1989.

    Paradoksalnie: trudne dla wolności słowa warunki istnienia i historyczne, zakorzenione jeszcze w tradycji XIX-wiecznej, uwarunkowania, przyczyniły się do ukształtowania fenomenu "polskiej szkoły poezji", której światowe znaczenie i oddziaływanie trudno dziś przecenić, a której najistotniejszy wyróżnik stanowi umiejętność mówienia o losach jednostki ludzkiej uwikłanej w historię, mówienia łączącego w sobie perspektywę indywidualną z uniwersalną, egzystencjalną i metafizyczną z historyczną.

    Z zupełnie innego punktu widzenia - i odmiennym językiem - zapisuje ten los groteskowa dramaturgia Sławomira Mrożka. Jeszcze inaczej opowiada o nim, stanowiąca odrębny i popularny na świecie gatunek "polska szkoła reportażu". Obraz dopełnia, tłumaczona na wiele języków, twórczość prozatorska Jerzego Andrzejewskiego, Jarosława Iwaszkiewicza, Tadeusza Konwickiego, Andrzeja Szczypiorskiego, Marka Hłaski. Także - w osobnej własnej poetyce filozoficznej "science-fiction" - twórczość Stanisława Lema, zapewne najważniejszego dziś, w skali światowej, pisarza tego gatunku.

    Po upadku komunizmu w 1989 r. w polskiej literaturze pojawiają się lub nabierają znaczącej siły wyrazu nowe tendencje, z których najistotniejsze i najciekawsze literacko wydają się próby poszukiwania w skomplikowanej historii najnowszej własnych duchowych korzeni czy własnej "małej ojczyzny" (powieści Pawła Huelle, Stefana Chwina, Antoniego Libery), a także próby wprowadzenia do literatury języka współczesnych mass-mediów, znaków i bohaterów kultury masowej.

    Pomiędzy tradycją a teraźniejszością, pomiędzy "powinnością" a "buntem", pomiędzy metafizyką a historią rozwija się współczesna literatura polska, literatura "w drodze", w nieustannym biegu, dążeniu i pragnieniu zrozumienia i zapisania, utrwalania i ocalenia prawdy o ludzkiej przygodzie w świecie...

    Teatr absurdu    

    Światowa kariera dramatów S.I. Witkiewicza - Witkacego (1885-1939) rozpoczęła się dopiero w latach 50. XX w. Ich konstrukcja, odwołująca się do sztuczności rzeczywistości teatralnej i całkowita rezygnacja z budowania iluzji, budząca wcześniej zarzuty "niezrozumiałości" stała się wtedy bliska poetyce modnego "teatru absurdu". Co więcej, hekatomba II wojny światowej i podział Europy po jej zakończeniu zdawały się potwierdzać katastroficzne diagnozy Witkacego: skazany na zagładę porządek starego świata zastępowała dyktatura ogłupiałych mas, a rewolucja nie przynosiła wyzwolenia nawet jej sprawcom. Grozę tych zapowiedzi Witkacy "oswajał" typowym dla groteski czarnym humorem, zarówno w powieściach (Pożegnanie jesieni), jak i w utworach scenicznych, z "Szewcami" na czele.

    Do tej samej szuflady usiłowano włożyć dramaturgię Witolda Gombrowicza (1904-1969), który od przedwojennej jeszcze Iwony, księżniczki Burgunda, poprzez Ślub aż po jeden z ostatnich utworów - "Operetkę" przenosił do teatru problematykę swych powieści. Sytuacje sceniczne - bezpośrednie "fizyczne" relacje między aktorami znakomicie nadawały się do przekazania głównych elementów gombrowiczowskiej filozofii, będąc przejawem wzajemnego stwarzania się ludzi - z konwencji, społecznych ról i nieustannych prób podporządkowania innych własnym wyobrażeniom.

    Hasło "teatr absurdu" ułatwiło międzynarodowy start dramatom Sławomira Mrożka (1930), od entuzjastycznie przyjmowanego na scenach europejskich "Tanga" po "Emigrantów". Co prawda sam autor podkreślał, że więcej absurdalnych rzeczy można dostrzec w rzeczywistości (zwłaszcza PRL-u lat 60.) niż w jego sztukach, jednak groteskowy śmiech także w jego twórczości był odpowiedzią na deformacje współczesnego świata, rozpad norm i wartości.

    Kolejny z polskich dramatopisarzy, którego utwory są często grywane na świecie, Janusz Głowacki (1938), początkowo prozaik i scenarzysta filmowy, zaczerpnął od poprzedników skłonność do kreowania zabawnych sytuacji obrazujących nader poważne tematy i wspierany szyderstwem dystans do bohaterów. Począwszy od Antygony w Nowym Jorku posługuje się aluzją literacką, tworząc nowe konteksty dla postaci wywodzących się z najważniejszych dzieł dramaturgii światowej (Fortynbras się upił, Czwarta siostra).

    Polska szkoła poezji    

    Mianem "polska szkoła poezji", utworzonym zresztą poza Polską, zwykło się określać twórczość grona wybitnych poetów współczesnych. Nie jest to jednak typowy termin literacki i nie odnosi się do "grupy poetyckiej" czy "kierunku". Co więcej, skupiając się na biografii i dokonaniach wymienianych przy tej okazji postaci, zauważa się głównie różnice, a nie podobieństwa.

    Czesław Miłosz (1911-2004) - świadek wieku XX, zaznał goryczy losu emigranta i został uhonorowany wieloma nagrodami, które zwieńczyła nagroda Nobla w 1980 r.; sukcesy odnosi też jako eseista, powieściopisarz, tłumacz; w utworach poetyckich, różnorodnych gatunkowo, o niezwykle rozległej tematyce, osiąga "genialną prostotę".

    Tadeusz Różewicz (1921) - przedstawiciel "pokolenia wojennego", odbudowujący świat wartości i kwestionujący je na nowo; z jego poetyki wywiedziono nazwę nowatorskiego systemu poetyckiego (tzw. czwarty lub różewiczowski system); dramaturg (Kartoteka, Spaghetti i miecz) rozbijający teatr i wszelkie jego utarte konwencje; prozaik.

    Julia Hartwig (1921) - poetka, tłumaczka, eseistka, autorka książek dla dzieci i monografii Apollinaire’a; postać i twórczość wymykająca się klasyfikacjom, w tomie Błyski (2002) osiągnęła autonomiczną formę notatnika poetyckiego.

    Zbigniew Herbert (1924-1998) - Sokrates poezji, z każdej sytuacji - zaczerpniętej z codzienności czy z mitologii - wydobywający refleksję etyczną; eseista i dramaturg; Pan Cogito, niepozorny bohater jego wierszy, stał się postacią archetypiczną, może jedyną wykreowaną w literaturze drugiej połowy XX w.

    Wisława Szymborska (1923) - poezja dawkowana skromnie, jak najcenniejsze lekarstwo, zawsze zaskakująca - jak sławetny powtórzony ukłon podczas ceremonii wręczania nagrody Nobla w 1996 r., biorący w ironiczny nawias naukowo brzmiące uzasadnienie przyznania tej nagrody: "za poezję, która z ironiczną precyzją pozwala historycznemu i biologicznemu kontekstowi ukazać się we fragmentach ludzkiej rzeczywistości".

    Adam Zagajewski (1945) - od młodzieńczej kontestacji do czystego piękna, świadomy wybór osobnej, własnej drogi dokonany w najtrudniejszym momencie historycznym, gdy zdawało się, że Solidarność i samotność może być tytułem tomu esejów, a nie - jak się okazało - świadectwem podjętej decyzji, warunkującej życie i twórczość.

    Cóż więc łączy tak odmienne głosy poetyckie? Umiejętność mówienia o najistotniejszych: egzystencjalnych, etycznych, metafizycznych, religijnych doświadczeniach i wyborach człowieka, głębokość i mądrość refleksji, waga problematyki, rozmaitość i bogactwo środków artystycznych. I zapewne coś jeszcze: nie byłoby tak wyjątkowego zjawiska w liryce światowej bez "zaplecza", czyli wielu jeszcze, wcale nie gorszych - choć z różnych przyczyn mniej znanych poetów oraz poczucia, że kierowane do odbiorców słowa nie trafiają w pustkę, ale są oczekiwane i naprawdę potrzebne.

    Polska szkoła reportażu

    Reportaż jako samoistne zjawisko ukształtował się dopiero w XX w., a w piśmiennictwie polskim już w dwudziestoleciu międzywojennym był traktowany jako jeden ze szczególnie atrakcyjnych "gatunków granicznych" literatury. Nawiązanie do popularnych w XIX w. pamiętników, gawęd i kronik ułatwiło niemal natychmiastowe wykroczenie poza dokumentalny zapis rzeczywistości. Skupienie na losach autentycznych postaci, połączone z dążeniem do uogólnienia, okazało się techniką narracyjną, która umożliwiła literacką diagnozę tragicznych zdarzeń XX w., wieku totalitaryzmów, wojen, holokaustu.

    Rozwój "polskiej szkoły reportażu" był związany z wydarzeniami II wojny światowej. Jednak dzieła K. Pruszyńskiego czy M. Wańkowicza wyraźnie zmierzały w kierunku prozy fabularnej. Odmienną metodę wybrali: Zofia Nałkowska w Medalionach - ascetycznym świadectwie holokaustu, i Tadeusz Borowski, którego opowiadania rozgrywające się w obozie zagłady, zaliczone początkowo do literatury faktu, postawiły oskarżenie światu, traktującemu człowieka jak towar. Gustaw Herling-Grudziński wykorzystał przeżycia z sowieckich łagrów do postawienia na nowo pytań o podstawowe kwestie etyczne i religijne. Głębia problematyki Innego świata sprawia, że opinia Bertranda Russella, który zaliczył tę książkę do "najważniejszych i najwybitniejszych, jakie ukazały się w XX w." nie traci aktualności.

    Autentyczne wydarzenia - od ofiary ojca Maksymiliana Kolbego w Auschwitz po zbrodnię bandy Mansona w kalifornijskiej willi Romana Polańskiego - przywołuje Jan Józef Szczepański w utworach tomu Przed nieznanym trybunałem, aby uczynić je przedmiotem refleksji dotyczącej moralności. Holocaust jest wciąż obecny w losach postaci opisywanych przez Hannę Krall (Zdążyć przed Panem Bogiem, Taniec na cudzym weselu, Sublokatorka), ale jej książki to nie tylko utrwalenie pamięci, to próba zrozumienia współczesnego świata. Podobną rolę pełnią egzotyczne kraje w dziełach Ryszarda Kapuścińskiego (Cesarz, Szachinszach, Imperium). Odległe w czasie wydarzenia, obce obyczaje, przewroty polityczne - służą interpretacji ludzkiej egzystencji i sensu coraz gwałtowniejszych przemian rzeczywistości. Taka perspektywa jest zapewne głównym powodem światowej popularności tych autorów.
     

    Magia miejsca

    Magia miejsca. Czy jest coś takiego i czy to ona sprawia, że najgłośniejsze debiuty prozatorskie ostatnich lat obudziły żywe zainteresowanie w kilkunastu krajach? Z Gdańskiem wiąże się wydany w 1995 r. Hanemann Stefana Chwina (1949), podobnie jak wcześniejszy, opublikowany w 1987 r. Weiser Dawidek Pawła Huelle (1957), z Gdańskiem, gdzie toczy się też akcja Blaszanego bębenka G. Grassa. Nie trzeba odzierać tych książek z właściwej im aury tajemniczości, aby odkryć, że źródła owej magii dają się zracjonalizować: to uczciwy powrót do trudnej przeszłości, tworzonej przez ludzi różnych narodów, kultur, religii i języków, żyjących niegdyś obok siebie. I że taką magiczność zyskują także inne miejsca, jak Wiedeń, Warszawa czy Kraków, opisywane w sadze rodzinnej Joanny Olczak-Ronikier W ogrodzie pamięci. Powodzenie u czytelników, przyznanie jej w 2002 r. Nike - najważniejszej polskiej nagrody literackiej, wykupienie opcji na tłumaczenia na 12 języków - wszystko to potwierdza triumf, nie miejsca przecież, ale literatury przeciwstawiającej się zniszczeniom, zagładzie, okrucieństwu historii, zapomnieniu.


    POLSCY PISARZE NA ŁOTWIE

    Benisławska Konstancja (ur. 6 stycznia 1747, zm. 8 listopada 1806) - polska poetka. Pochodziła ze spolonizowanej szlachty inflanckiej o korzeniach niemieckich - z rodu Ryck (Ryk, von Ryck). Wychowała się i całe życie spędziła w Inflantach: na północny wschód od Dyneburga, na terenie dzisiejszej Łotwy. Wyszła za mąż za Piotra Benisławskiego, stolnika inflanckiego, wychowała 8 dzieci (podobno urodziła 22). Administrowała majątkiem męża, brała udział w życiu towarzyskim, pod koniec życia ufundowała szpital w Zosołach. Benisławska jest autorką tomu wierszy Pieśni sobie śpiewane, wydanego w Wilnie w 1776 roku. (Konstancja Benisławska, Pieśni sobie śpiewane, wyd. Tomasz Chachulski, Warszawa 2000).

     


     

    Borch Michał (ur. 11 stycznia 1806 r.) Rodzice Józef Henryk i Anna z Bohomolców. Po śmierci ojca odziedziczył majątek w Prelach. Michał Borch był wielkim patriotą związanym z ziemią ojczystą. Jego wiersze oraz artykuły publicystyczno-naukowe ukazywały się na łamach Rubona (Dzieje w legendzie, Dwa słowa o Dźwinie, Wiadomość poczerpniętą z lustracji kościołów katolickich i stanu parafii w roku 1613 na Inflanciech odbytej, poemat Gercike, fragmenty powieści poetyckiej Rohneda). Jego utwory drukowane były także w Tygodniku Petersburskim i w Ondynie Druskinnickich Źródeł (m.in. Na piaskach, 1844, z. 6 i 7). Zasłynął również jako tłumacz Mickiewiczowskiego Farysa (Petersburg 1833) oraz Konrada Wallenroda. Zafascynowany poezją Bohdana Zalewskiego przełożył Przenajświętszą Rodzinę na język francuski. W roku 1856 wydał poemat Sny ducha.


     

    Daukszta Olga  (ur. 1893 w Rydze zm. w 1956 r. w Daugavpils, pochowana na cmentarzu na Grzywie) poetka, nauczycielka. Wydała kilka tomików poetyckich: "Dźwina o zmierzchu" (Dyneburg 1930), "Błękitne inicjały" (1933), "Walet kierowy" (1937). Ddrukowała wiersze w „Kamenie", w „Skamadrze", „Poezja polska 1914 - 1939" (antologia)  wybór i opracowanie Ryszard Matuszewski, Seweryn Pollak, Warszawa, Czytelnik, 1962. Pozostawiła po sobie maszynopisy i rękopisy w języku polskim i rosyjskim. O sobie poetka pisała: „Nie jestem Rosjanką ani prawosławną, jak niektórzy myślą, jestem katoliczką ochrzczoną w Ryskim kościele (...) nazwisko moje jest żmudzkie, a może tatarskie (...) myślę, że jestem w zgodzie ze swym sumieniem i nazwiskiem, tylko mniej tu wikingów i prusów, ale przeważają Żmudzini, Jadźwingowie, Tatarzy. Wszak i ja mam kose oczy, szerokie plecy, nieduży wzrost (...) W rodzinie mojej nie brak przyzwoitych nazwisk polskich i niemieckich. Piszę po polsku i lubię Polaków, bo byli zawsze dla mnie dobrzy, czego nie mogę powiedzieć o innych narodach, z którymi mnie życie zetknęło" (fragmenty listów pisanych przez Dauksztę, przywołane przez K.A. Jaworskiego w książce "W kręgu Kameny" z 1966 r.). 

     


    Drejka (Dreika) Dagnija (ur. 1951) - łotewska poetka pochodzenia polskiego, pisze również po polsku; studiowała filologię francuską i angielską na Uniwersytecie Łotewskim razem z Itą Kozakiewicz. Autorka wielu wierszy i prozy łotewskiej - pierwszy tomik poezji ukazał się w 1971 r. Tłumacz poezji polskiej (m.in. "Trzy poematy" Karola Wojtyły).

     


     

    Hylzen Jan August herbu Hilzen (ur. 1702 - zm. 14 lutego 1767 w Warszawie), wojewoda miński od 1754, kasztelan inflancki od 1744, marszałek Trybunału Litewskiego w latach 1749-1750, starosta brasławski, parchowski i kazuński, kronikarz Inflant. Jest autorem jednego z najlepszych swego czasu opracowań historii Inflant i Księstwa Kurlandii i Semigalii: "Inflanty w dawnych swych i wielorakich aż do wieku naszego dziejach i rewolucyach, z wywodem godności i starożytności szlachty tamecznej, tudzież praw i wolności z dawna i teraz jej służących, zebrane i polskiemu światu do wiadomości w ojczystym języku podane przez Jaś. Wielm. Jmci pana Jana Augustyna Hylzena, Kasztelana Inflanckiego, Starostę Brasławskiego ... 1750". Ojcem jego był Jerzy Hylzen starosta marienhauski po którym, jeszcze za życia ojca, dostał z kancelarii królewskiej stosowny przywilej i mógł posługiwać się tytułem starosta marienhauski i zasiadać w sejmiku w Dyneburgu. W 1735 został wybrany posłem z Inflant na Sejm pacyfikacyjny, popierał elekcję Augusta III. 4 lipca 1739 został powołany starostą grodowym brasławskim a 1 sierpnia 1744 król mianował go kasztelanem inflanckim. W związku z tą funkcją został również senatorem. W roku 1749 został wybrany deputatem do Trybunału Litewskiego w Wilnie i jego marszałkiem. Będąc bardzo pobożnym, przy udziale brata Jerzego biskupa smoleńskiego, zakładał w swoich dobrach w Inflantach misje, fundował szpitale, sprowadzając do nich panny miłosierdzia, budował szkółki we wsiach. Jego zaufanym współpracownikiem i plenipotentem był ksiądz Michał Roth nazywany apostołem łotewskim. Był fundatorem parafialnego kościoła w Dagdzie. Wielokrotnie posłował na Sejm z województwa inflanckiego. W 1754 został kawalerem Orderu Orła Białego. Do 1756 był stronnikiem Familii Czartoryskich. Jego rezydencją był zbudowany dla niego pałac nazwany później Pałacem Mostowskich w Warszawie.

     


     

    Iłłakowiczówna Kazimiera  (ur. w Wilnie 19 sierpnia 1889, zm. w Poznaniu 16 lutego 1983 roku) - poetka, tłumaczka. O latach  dziecięcych poetka  pisała: "Dzieciństwo spędziłam na dawnych Inflantach, w dzisiejszej Łotwie (...) najbliższą 'stolicą' tamtych stron był dzisiejszy Daugavpils, wówczas zwany Dyneburgiem, najbliższym miasteczkiem mojej wiejskiej okolicy był Krasław, a do kościoła jeździło się do Indrycy nad Dźwiną". Lata spędzone na Inflantach Polskich zostawiły trwały ślad w pamięci, życiu i twórczości Iłłakowiczówny. Tu otrzymała dobre wychowanie i zdobyła wykształcenie domowe, potwierdzone zdaniem egzaminów w szkole w Dyneburgu. Później uczyła się w Warszawie, Petersburgu, Genewie, Oksfordzie i Londynie. W 1910 roku studiowała w Krakowie polonistykę i anglistykę. Pierwszy swój tom wydała w 1911 roku ("Ikarowe Loty"). Tomiki "Śmierć Feniksa", "Połów", "Popiół i perły", "Płaczący ptak", "Ballady bohaterskie", "Słowik litewski", "Dziwy i straszydlaki" były wydarzeniami literackimi przed wojną i ugruntowały jej sławę, a "Popioły i perły" i "Słowik litewski" są świadectwem, że właśnie Litwa i Łotwa były dla Iłłakowiczówny ojczyzną i krajem lat dziecinnych, z których pozostało mnóstwo wspomnień. W swoich wyznaniach z 1981 roku pisała m.in.: "Dla mnie ojczyzną zawsze pozostanie Litwa i Łotwa. Wszystko inne - Warszawa i Poznań - było i jest zagranicą. Cały mój pejzaż jest stamtąd, z moich stron rodzinnych". Po wojnie ukazało się 19 tomów poetyckich.

     


    Manteuffel Gustaw Felician Nicolai  (ur. 18 listopada 1832 w Drycanach, łot. Dricāni zm. 24 czerwca 1916 w Bonifacowie w powiat lucyński) - baron, historyk i etnolog polski ze znanej inflanckiej rodziny Manteufflów z inflancko-niemieckiego rodu Soie (Zoge, potem Szoege), z linii wywodzącej się z siedziby rodowej Berzygal (Bērzgale) nieopodal Rzeżycy. Początkowo uczył się pod okiem matki, dbającej o wychowanie w duchu polskości, a od 15 roku życia uczęszczał do gimnazjum niemieckiego w Mitawie, w 1852 podjął studia na Wydziale Prawa uniwersytetu w Dorpacie, które ukończył w 1856 r., a tytuł magistra uzyskał w 1859. Interesował się m.in. muzyką, w tym także ludową muzyką łotewską, co zaowocowało opublikowaniem kilku prac na ten temat. Publikował też broszury, kalendarze i zbiory pieśni w dialekcie łatgalskim. Badacz dziejów Inflant, wydał m.in.: "Inflanty polskie", z przedmową Józefa Ignacego Kraszewskiego (Poznań, 1879), "Piltyń i archiwum piltyńskie" (Warszawa, 1889), "Kraslaw" (1901), "Cywilizacja, literatura i sztuka w dawnej kolonii zachodniej nad Bałtykiem" (1896), "Nieco z dziejów dawnego księstwa inflanckiego i wybitniejszych postaci tego województwa od XVII do XIX stulecia" (w: "Z okolic Dźwiny", 1912), "Z dziejów Dorpatu i uniwersytetu dorpackiego" (1918).

     


     

    Ossendowski Ferdynand Antoni (ur. 27 maja 1876 w Lucynie (łot. Ludza, zm. 3 stycznia 1945 w Żółwinie koło Milanówka) - polski pisarz, dziennikarz, podróżnik, nauczyciel akademicki, członek Akademii Francuskiej, działacz polityczny, naukowy i społeczny. Syn lekarza Marcina Ossendowskiego i Wiktorii z domu Bortkiewicz. Studiował nauki matematyczno-przyrodnicze w Petersburgu, a także chemię i fizykę w Paryżu; pracownik naukowy uniwersytetu w Petersburgu i profesor Uniwersytetu Technicznego w Tomsku. Nie pozostał jednak na uczelni, by poświęcić się karierze naukowej; jego pasją były podróże. W 1905 roku przeniósł się do Mandżurii, gdzie prowadził badania geologiczne. Za organizowanie protestów przeciw represjom w Królestwie Kongresowym skazany przez rosyjski sąd na półtora roku twierdzy. Odzyskał wolność w 1908 roku. Podróżował po Kraju Ałtajskim na Syberii, pływał na statkach handlowych do Indii, Japonii i na Sumatrę. Relacje ze swoich podróży publikował. W czasie wojny domowej w Rosji czynnie współpracował z dowództwem Białych; był m.in. doradcą admirała Kołczaka. Przekazał na Zachód tzw. dokumenty Sissona, który wykazywały, że Lenin był agentem wywiadu niemieckiego, a działalność partii bolszewickiej finansowana była za niemieckie pieniądze. Choć niektóre źródła uważaję te dokumenty za sfałszowane, to fakt pomocy udzielonej Leninowi przez Niemieckie Naczelne Dowództwo jest pewny. Powszechnie znany ze swojej antykomunistycznej postawy po upadku Kołczaka był poszukiwany przez bolszewicką policję polityczną (CzeKa). Dzięki niezwykłym zdolnościom przystosowawczym (m.in. znał biegle 7 języków obcych, w tym chiński i mongolski), udało mu się przedostać z kontrolowanej przez bolszewików Rosji do Mongolii. W jej stolicy Urdze został doradcą mongolskiego przywódcy i bohatera narodowego barona Ungerna, walczącego przy pomocy zorganizowanej przez siebie Azjatyckiej Dywizji Konnej o niepodległość kraju. Dane na temat roli, jaką Ossendowski odegrał w Mongolii, są okryte tajemnicą; była ona niewątpliwie dość istotna, sam jednak wspominał na ten temat niechętnie. Ossendowskiemu światową sławę przyniosła książka: "Zwierzęta, ludzie, bogowie", która osiągnęła rekordową liczbę dziewiętnastu tłumaczeń na języki obce. Opisał w niej wspomnienia z ucieczki z Rosji ogarniętej chaosem rewolucji. Opis obejmuje podróż przez przez Omsk do Krasnojarska, zimę w tajdze, przeprawę do Mongolii i dalej przez Tybet do Chin. Do Polski powrócił w roku 1922. W okresie międzywojennym zajmował się działalnością literacką, publikując wiele powieści, przeważnie w stylu "romansu podróżniczego". Ukazało się 77 książek pisarza 150 przekładów na 20 języków. Pod koniec okupacji, w lutym 1943, wstąpił do konspiracyjnego Stronnictwa Narodowego. Zmarł w Żółwinie w 1945 roku, tuż przed wkroczeniem Armii Czerwonej, pochowany na cmentarzu w Milanówku. Ossendowski nigdy nie ujawnił żadnych szczegółów swojej działalności polityczno-wywiadowczej. Archiwum zostało skrupulatnie zniszczone przed jego śmiercią. Ze względu na treść jego książki Lenin, fabularyzowanej biografii przywódcy rewolucji październikowej, niezwykle ostrej krytyki rewolucji i komunizmu, po zajęciu Polski przez Rosjan grób Ossendowskiego był pilnie poszukiwany. Po jego znalezieniu ekshumowano zwłoki, gdyż NKWD chciało się upewnić, czy osobisty wróg Lenina na pewno nie żyje. Po wojnie władze polskie zakazały publikowania prac Ossendowskiego. Jego nazwisko nie mogło się pojawić w żadnej oficjalnej encyklopedii, a wszystkie jego książki znajdujące się w bibliotekach były skonfiskowane. Dopiero od roku 1989 jego prace mogą być w Polsce oficjalnie wydawane.


    Pers Teresa (ur. w 1928 roku w Grodnie zm. ...).  Ojciec Nikodem Wieleńczyc (majątek rodowy znajdował się pod Witebskiem). Bracia - Nikodem, Antoni, Feliks i Kazimierz - zgłosili się jako ochotnicy do Wojska Polskiego i walczyli pod dowództwem generała Józefa Dowbór-Muśnickiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości uznani zostali za osadników wojskowych i otrzymali do zagospodarowania ziemię w Trocinie koło Baranowicz. Ojciec Teresy otrzymał posadę w Urzędzie Ziemskim w Grodnie. W 1935 roku część urzędów z Białegostoku i Grodna przeniesiono do Nowogródka. Rodzina znalazła się w Nowogródku. Podczas wojny rodzina Teresy ukrywała się w Porzeczu koło Grodna. Za namową starszych kolegów, nastoletnia wówczas Teresa Wieleńczycówna zaczęła uczyć okoliczne dzieci czytania i pisania po polsku. Miała 17 lat w momencie zakończenia wojny. Teresę aresztowano i wyznaczono karę - 10 lat. W ciągu odbytych lat niewoli Teresa przeszła szereg obozów: Tajszet, Nowosybirsk, Mariańsk, Bratsk, była w Mongolii na budowie kolei. W 1954 roku wróciła do Grodna. Ale władze nie chcieli zameldować  byłego więźnia politycznego. „Miałam w paszporcie stempel, zamykający przede mną wszystkie drzwi. Zmuszona byłam wyjechać na Łotwę, gdzie mieszkały moje koleżanki z lagru i gdzie przepisy dla byłych więźniów politycznych były mniej rygorystyczne. Ale nie mogłam zamieszkać w Rydze. Uzyskałam meldunek i pracę w Jełgawie. Tylko po kilkukrotnej, pisemnej prośbie, wysłanej do Moskwy, już w czasie odwilży chruszczowskiej, zdjęto ze mnie ten fatalny paragraf i wydano mi nowy paszport. Natomiast rehabilitację uzyskałam dopiero w 1988 roku"- wspominała Teresa Pers. W 1957 r. w Jełgawie połączyła swój los z Władysławem Persem, Polakiem z Dyneburga (Daugawpils).  Persowie zostali członkami półlegalnego klubu „Polonez". Później wstąpili, do legalnego już, Związku Polaków na Łotwie. Teresa pers wydała dwa zbiory poezji: „Białe chusteczki" i „Wiersze znad Dźwiny" (Echo Kresów). („Wiersze znad Dźwiny",wybór i red.: Jan Leończuk Miłość jak ziarno odwagi: antologia poezji religijnej, Białystok 2001)


    Plater-Zyberk Cecylia (ur. 1853 w Passach, zm. 6 stycznia 1920 w Warszawie) - działaczka społeczna, pedagog i publicystka, założycielka szkół i towarzystw społecznych. Cecylia Plater-Zyberkówna była córką hrabiego Kazimierza Plater-Zyberka oraz Ludwiki z Borewiczów. Początkowo kształciła się w domu rodzinnym w majątku Schlossberg w Kurlandii, następnie w szkole Sióstr Sacré Cœur w Poznaniu. W latach 1879-1880 wyjechała do Paryża, gdzie uczęszczała do szkoły rzemiosł. Po powrocie do kraju osiadła w Warszawie, gdzie zdobyła tytuł mistrzowski w cechu krawieckim. W 1880 roku wstąpiła do bezhabitowego zgromadzenia sióstr Posłanniczek Najświętszego Serca Jezusowego (przyjmując imię Maria od Stóp Chrystusowych) i przez kilka lat pełniła obowiązki przełożonej warszawskiego domu tego zgromadzenia. W 1883 roku Cecylia Plater-Zyberk założyła szkołę rękodzielniczą dla dziewcząt. Powstałe przy niej (w 1886 roku) gimnazjum żeńskie przekształciło się z czasem (1917) w pełnoprawną szkołę średnią, reaktywowaną w 1993 roku jako Liceum Ogólnokształcące im. Cecylii Plater-Zyberkówny. Drugą ze szkół założonych przez Cecylię Plater-Zyberkównę była (w 1891 roku) szkoła gospodarstwa wiejskiego w Chyliczkach, działająca początkowo pod nazwą Zakładu Gospodarczego w Chyliczkach, później przekształcona w Szkołę Żeńską Gospodarstwa Wiejskiego, a następnie w Liceum Gospodarstwa Wiejskiego w Chyliczkach. Szkoła ta istnieje do dziś, jako Zespół Szkół Rolnicze Centrum Kształcenia Ustawicznego im. Cecylii Plater-Zyberkówny w Piasecznie. Cecylia Plater-Zyberk organizowała ponadto liczne kursy zawodowe, między innymi z zakresu pedagogiki i księgowości. Wraz z Kazimierą Proczek Cecylia Plater-Zyberk założyła w 1904 roku Katolicki Związek Kobiet Polskich, którego przez dwa lata była prezeską. Była także współzałożycielką Stowarzyszenia Ziemianek oraz, wraz z ks. Jerzym Matulewiczem (późniejszym biskupem i błogosławionym), Towarzystwa Przyjaciół Młodzieży, działającego wśród młodzieży męskiej. Angażowała się też w działalność charytatywną, głównie nastawioną na pomoc dzieciom i młodzieży. Działalność publicystyczna Cecylii Plater-Zyberk koncentrowała się na tematyce religijnej i społecznej (łącznie z pozycją kobiet w społeczeństwie) oraz pedagogicznej. Uważa się ją za przedstawicielkę katolicyzmu otwartego, prekursorkę ruchów inteligencji katolickiej. Była autorką około 35 książek i broszur oraz licznych artykułów, na ogół pisanych pod pseudonimami i kryptonimami (C. P. Z., X. Bogusław, Przyjaciółka Młodzieży, Świerszcz, Wrzos). Cecylia Plater-Zyberk została pochowana w grobie rodzinnym na Powązkach.


      

    Plater Jan Ludwik z Broelu herbu własnego (ur. ok. 1686 - zm. 24 listopada 1736) - kasztelan inflancki (do 1735), wojewoda inflancki (1735-1736), głównodowodzący wojsk inflanckich starosta dyneburski, poeta. Był synem Jana Andrzeja (również wojewody inflanckiego) i Ludwiki Marii z Grothusów, bratem Ferdynanda Fabiana (marszałka nadwornego litewskiego), mężem Rozalii z Brzostowskich oraz ojcem Konstantego Ludwika (kasztelana trockiego), Konstancji (żony Jana Augusta Hylzena, wojewody mińskiego) i Józefy Broel-Plater (żony Tadeusza Burzyńskiego, również wojewody mińskiego). W 1729 roku został właścicielem Krasławia i okolicznych dóbr. Tworzył wiersze łacińskie.

     


     

    Plater Kazimierz Konstanty herbu Plater hrabia I (ur. 1749 - zm. 1807) - podkanclerzy litewski z ramienia konfederacji targowickiej, starosta inflancki, wielokrotny konsyliarz Rady Nieustającej.  Amatorsko parał się pisarstwem.  Pozostawił po sobie „Diarjusz podróży z Warszawy do Petersburga Hrab. Kazimierza Konstantego de Broel-Platera [...] w 1782 r. odbytej" przepisany przez J.I. Kraszewskiego, Warszawa 1859 oraz „Listy z podróży do Kaniowa", podczas której w roku 1787 towarzyszył królowi Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu w jego spotkaniu z carycą Katarzyną II.


     

    Słoński Edward (ur. 1872 folwark Zapasiszki gubernia witebska, zm. 24 lipca 1926 w Warszawie) - literat, poeta i powieściopisarz, dentysta. Syn Edwarda Słońskiego i Moniki Grzymałowskiej. Był uczniem gimnazjów w Kazaniu i Wilnie. Za działalność niepodległościową został w 1894 r. zesłany na Syberię. Od 1896 r. należał do Polskiej Partii Socjalistycznej. Został dwukrotnie aresztowany oraz karnie wydalony z Królestwa po roku 1905. Był uczestnikiem rewolucji 1905 r., walczył też w Legionach Józefa Piłsudskiego. W czasie I wojny światowej pracował w swoim zawodzie. Mieszkał w Dyneburgu. W 1920 r. na mocy zarządzenia ministerstwa spraw wojskowych o mobilizacji pisarzy i artystów objął kierownicze stanowisko w Centralnym Komitecie Propagandy (członkowie komitetu nosili mundury oficerskie bez oznak stopni). W latach 1924-1925 należał do zarządu Związku Literatów. Ogłosił m.in. Ta, co nie zginęła (1915 r. wspólnie ze Zdzisławem Dębickim), Z okolic Dźwiny (Witebsk 1912), Idzie żołnierz borem, lasem (1916), Już ją widzieli idącą (1917). Pracował również jako dziennikarz oraz wydawca. Zyskał sobie miano jednego z wybitniejszych polskich poetów, opisujących etos legionowy.


    Ulanowska Stefania była zapaloną etnografią, autorką obszernego artykułu, opublikowanego w 1891 roku w krakowskim czasopiśmie na temat etnografii Łotyszy z Inflant Polskich (zebrała informacje o ich stroju, dialekcie, domostwach, sposobie odżywiania się, wierzeniach, czarach, obrzędach itd.). Interesowała się również archeologią, posiadała zabytki z cmentarzyska w Marienhaus, które przekazała  w 1879 roku do Muzeum Akademii Umiejętności w Krakowie. (Łotysze Inflant polskich, Zbiór wiadomości do antropologii krajowej, t. XV, XVI, XVIII, Kraków, 1891, 1892, 1895)


    LITERATURA POLSKA ONLINE   

    Poema.art Serwis internetowy, którego przewodnią tematyką jest kultura i sztuka.
    Literatura polska w internecie (Uniwersytet Gdański)
    Poezja polska Informacje na temat poezji, poetów i ich osiągnięć, imprez poetyckich, konkursów, spotkań, koncertów itp.
    Staropolska.pl Serwis naukowo-edukacyjny poświęcony dawnej literaturze polskiej w kontekście dziedzictwa kultury europejskiej. Jego zasadniczą częścią jest biblioteka utworów staropolskiego piśmiennictwa (ŚREDNIOWIECZE - RENESANS - BAROK) oraz towarzyszący jej wybór opracowań, materiał ikonograficzny i dźwiękowy.
    Culture.pl informacje o polskiej literaturze, między innymi biografie pisarzy, krótkie omówienia ich dzieł, eseje, artykuły, komentarze na różne tematy związane z literaturą.
    Biografie polskich pisarzy współczesnych
    Spis polskich pisarzy
    Biografie wybranych pisarzy polskich


    Książki w formie elektronicznej (ebooki)    

    Polskie biblioteki cyfrowe
    1. Biblioteka Cyfrowa CODN  
    2. Biblioteka Cyfrowa Politechniki Łódzkiej      
    3. Biblioteka Cyfrowa Politechniki Warszawskiej  
    4. Biblioteka Cyfrowa Uniwersytetu Wrocławskiego        
    5. Cyfrowa Biblioteka Narodowa "Polona"   
    6. Dolnośląska Biblioteka Cyfrowa  
    7. e-biblioteka Uniwersytetu Warszawskiego  
    8. Jeleniogórska Biblioteka Cyfrowa        
    9. Księgozbiór Wirtualny Bibliotek Kościelnych FIDES        
    10. Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa  
    11. Małopolska Biblioteka Cyfrowa  
    12. Podlaska Biblioteka Cyfrowa  
    13. Slaska Biblioteka Cyfrowa        
    14. Wejherowska Biblioteka Cyfrowa  
    15. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa        
    16. Zielonogórska Biblioteka Cyfrowa  
    17. Federacja Bibliotek Cyfrowych  
    18. Polska biblioteka internetowa

    Na poniższych stronach interentowych znaleźć mogą Państwo bezpłatne wersje książek w formie elektronicznej.
    Wolne lektury z portalu można za darmo ściągnąć książkę na tel.komórkowy lub komputer. 
    Projekt Gutenberga najstarszy internetowy twórca bezpłatnych książek w wersji elektronicznej.  
    Mobipocket darmowe ebooki w formacie mobipocket. Książki w różnych językach podzielone tematycznie.   
    Sample eBook Library darmowe książki z biblioteczki firmy Adobe; strona zawiera również zwiastuny nowych wydań. 
    Port Wydawniczy Literatura wirtualny księgozbiór, bogaty wybór tytułów, literatura polska i powszechna.
    Diesel eBook darmowe ebooki, między innymi klasyka literatury amerykańskiej, brytyjskiej, literatura dziecięca, Szekspir i wiele innych. 
    University of Virginia zbiory uniwersytetu w różnych formatach 
    Microsoft Reader bezpłatne słowniki w formacie lit. na stronach Microsoftu. 
    Planet PDF darmowe książki w formacie PDF. 
    Globusz Publishing książki w formacie html.   
     


    NAJWAŻNIEJSZE POLSKIE BIBLIOTEKI

    Biblioteka Narodowa      
    Zakład Narodowy im. Ossolińskich   
    Bibilioteka Europejska

    Biblioteka Jagiellońska    
    Biblioteka Uniwersytetu Warszawskiego    
    Biblioteka Uniwersytecka w Poznaniu 
    Biblioteka Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu  
    Biblioteka Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego     
    Biblioteka Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie Biblioteka Uniwersytecka w Szczecinie
    Biblioteka Główna Uniwersytetu Gdańskiego  
    Biblioteka Uniwersytetu Łódzkiego  
    Biblioteka Raczyńskich
    Biblioteka Kórnicka    
    Książnica Pomorska 
    Filmoteka Narodowa
        
    Centrum Scenografii Polskiej w Katowicach
    International Federation of Film Archives (FIAF)   

     


    TARGI KSIĄŻKI W POLSCE




    POZNAŃSKIE SPOTKANIA TARGOWE.
    KSIĄŻKA DLA DZIECI I MŁODZIEŻY.
    Organizatorzy: PTWK, CK „Zamek",
    Międzynarodowe Targi Poznanskie
    60-734 Poznań, ul. Głogowska 14
    tel. (0-61) 8692295
    fax (0-61) 8692956
    ksiazka@mtp.pl, ptwk&wp.pl
    www.targiksiazki.pl/pl



    PERSPEKTYWY
    MIĘDZYNARODOWY
    SALON EDUKACYJNY
    Perspektywy Press
    ul. Nowogrodzka 31
    00-511 Warszawa
    tel. (0-22) 6285862
    fax (0-22) 6291617
    salon@perspektywy.pl
    www.perspektywy.pl/salon


    KRAKOWSKIE TARGI EDUKACYJNE
    Targi w Krakowie sp. z o.o.
    ul. Centralna 41a, 31-586 Kraków
    tel. (0-12) 6445932
    fax (0-12) 6446141
    biuro@targi.krakow.pl
    http://www.targi.krakow.pl/



    EDUKACJA
    TARGI EDUKACYJNE
    Centrum Targowe Kielce sp. z o.o.
    ul. Zakładowa1, 25-672 Kielce
    tel. (0-41) 3651221
    fax (0-41) 3651312
    edukacja@targikielce.pl
    http://www.ctk.com.pl/


    WROCŁAWSKIE TARGI KSIĄŻKI NAUKOWEJ
    Centrum Naukowo-Badawcze Politechniki Wrocławskiej,
    ul. Janiszewskiego 8 (budynek D-20)
    Wrocław
    tel. (071) 320 23 04, (071) 320 38 23
    tel./fax (071) 328 29 40
    oficwyd@pwr.wroc.pl
    http://www.oficyna.pwr.wroc.pl/


    ŚLĄSKIE TARGI KSIĄŻKI
    Międzynarodowe Targi Katowickie Sp. z o. o.
    ul. Bytkowska 1b
    40-955 Katowice
    (miejsce tagów - MTK)
    tel. (032) 7899194
    fax (0-32) 2540227
    m.widera@mtk.katowice.pl
    www.mtk.katowice.pl



    TARGI WYDAWCÓW KATOLICKICH
    Sekretariat Targów
    ul. Bonifacego9, 02-914 Warszawa
    tel. (0-22) 6425082, 6519970
    fax (0-22) 6519055
    swk@swk.pl; http://www.swk.pl/


    WARSZAWSKIE TARGI KSIĄŻKI,
    PKiN
    Murator Expo
    ul. Senatorska 13/15
    00-075 Warszawa
    tel. (0-22) 829 66 86, 829 66 80
    fax (0-22) 829 66 81, 829 66 90
    twieczorek@muratorexpo.pl
    http://www.muratorexpo.pl/


    MIĘDZYNARODOWE TARGI KSIĄŻKI W WARSZAWIE
    PKiN
    CHZ „Ars Polona" S.A.
    ul. Obrońców 25
    03-933 Warszawa
    tel. (0-22) 5098600
    fax (0-22) 5098630
    mtk@arspolona.com.pl
    http://www.bookfair.pl/


    TARGI KSIĄŻKI AKADEMICKIEJ I NAUKOWEJ ACADEMIA

    Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego
    oraz Murator Expo
    ul. Senatorska 13/15
    00-075 Warszawa
    tel. (0-22) 829 66 86, 829 66 80
    fax (0-22) 829 66 81, 829 66 90
    twieczorek@muratorexpo.pl
    http://www.muratorexpo.pl/


    POZNAŃSKIE DNI
    KSIĄŻKI NAUKOWEJ
    Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu
    im. A.Mickiewicza
    ul. Nowowiejskiego 55
    61-734 Poznań
    tel./fax (0-61) 8293985
    http://www.press.amu.edu.pl/
    Współorganizator:
    Poznański Oddział PTWK


    TARGI KSIĄŻKI W KRAKOWIE
    Targi w Krakowie sp. z o.o.
    ul. Centralna 41a, 31-586 Kraków
    Komisarz targów: Katarzyna Popieluch-Kmiecik
    tel. (0-12) 6445932
    fax (0-12) 6446141
    kmiecik@targi.krakow.pl
    http://www.targi.krakow.pl/


    TARGI KSIĄŻKI HISTORYCZNEJ
    Zamek Królewski
    Porozumienie Wydawców
    Książki Historycznej
    ul. Grzybowska 77
    00-950 Warszawa
    tel./fax (0-22) 6204972, 6204292
    fax (0-22) 6522695
    waldemar.michalski@bellona.pl


    WROCŁAWSKIE PROMOCJE DOBRYCH KSIĄŻEK
    ul. Ruska 61/11, Wrocław
    tel. 71 784 36 91, fax: 71 784 45 91.
    kom. +48 605406208
    e-mail: wpdk@wpdk.pl, http://www.wpdk.pl/
    Szefowa Promocji - Anna Morawiecka
    Organizator: Miejska Biblioteka Publiczna we Wrocławiu

     

    Mikołaj Rej
    1505-1569

     

    Jan Kochanowski
    1530-1584

     

     Mikołaj
    Sęp Sarzyński
    1550-1581

     

    Andrzej Morsztyn
    1621-1693

     

    Ignacy Krasicki
    1735-1801

     

    Jan Potocki
    1761-1815

     

    Aleksander Fredro
    1793-1867

     

    Adam Mickiewicz
    1798-1855

     

    Juliusz Słowacki
    1809-1849

     

    Zygmunt Krasiński
    1812-1859

       

    Józef Ignacy
    Kraszewski
    1812-1887

     

    Cyprian Kamil
    Norwid
    1821-1883

     

     Adam Asnyk
    1838-1897

     

     Eliza Orzeszkowa
    1841-1910

     

    Maria Konopnicka
    1842-1910

     

    Henryk Sienkiewicz
    1846-1916

       

    Gabriela Zapolska
    1847-1921

        

    Boleslaw Prus
    1847-1912

     

    Joseph Conrad
    Korzeniowski
    1857-1924

     

    Jan Kasprowicz 
    1860-1926

     

    Stefan Żeromski
    1864-1925

     

    Władysław
    Reymont
    1867-1925

     

    Stanisław
    Przybyszewski
    1868-1927

     

    Stanisław
    Wyspiański
    1869-1907

        

     Bolesław Leśmian
    1877-1937

     

    Stanisław Ignacy
    Witkiewicz (Witkacy)
    1885-1939

     

     Bruno Schulz
    1892-1942

     

     Jarosław
    Iwaszkiewicz
    1894-1980

     

    Witold Gombrowicz
    1904-1969

        

    Jerzy Giedroyć
    1906-2000

     

     Jerzy
    Andrzejewski
    1909-1983

     

     Czesław Miłosz
    1911-2004

     

     Jan Kott
    1914-2001

     

     Kazimierz Brandys
    1916-2000

     

    Gustaw
    Herling-Grudziński
    1919-2000

         

     Jan Józef
    Szczepański
    1919-2003

     

     Stanisław Lem
    1921-2006

     

    Julia Hartwig
    1921

     

     Tadeusz Różewicz
    1921

        

     Wisława
    Szymborska
    1923

     

     Zbigniew Herbert
    1924-1998

     

     Zygmunt Bauman
    1925

     

     Jacek Bocheński
    1926

       

    Tadeusz Konwicki
    1926

     

     Leszek Kołakowski
    1927

     

    Andrzej
    Szczypiorski
    1929-2000

     

    Sławomir Mrożek
    1930

     

     Włodzimierz
    Odojewski
    1930

        

     Urszula Kozioł
    1931

     

    Ryszard
    Kapuściński
    1932-2007

     

     Wieslaw Myśliwski
    1932

     

     Jerzy Harasymowicz
    1933-1999

     

    Marek Hłasko
    1934-1969

     

     Joanna
    Olczak-Ronikier
    1934

     

    Hanna Krall
    1935

     

     Marek Nowakowski
    1935

     

     Jarosław Marek
    Rymkiewicz
    1935

         

     Wilhelm Dichter
    1935

     

    Henryk Grynberg
    1936

     

    Janusz Głowacki
    1938

     

    Henryk Waniek
    1942

     

     Chrystian
    Skrzyposzek
    1943-1999

     

     Ryszard Krynicki
    1943

     

     Maria Nurowska
    1944

     

    Adam Zagajewski
    1945

     

     Ewa Lipska
    1945

     

     Stanisław Barańczak
    1946

     

     Andrzej Sapkowski
    1948

     

    Antoni Libera
    1949

     

    Stefan Chwin
    1949

     

     Ewa Maria Slaska
    1949

        

     Anna Bolecka
    1951

     

     Jerzy Pilch
    1952

     

     Magdalena Tulli
    1955

     

     Janusz Rudnicki
    1956

     

     Maria Kolenda
    1956

     

    Paweł Huelle
    1957

     

     Jerzy Łukosz
    1958

     

    Andrzej Stasiuk
    1960

       

     Hanna Kowalewska
    1960

     

    Olga Tokarczuk
    1962

         

     Natasza Goerke
    1962

     

     Brygida Helbig
    1963

        

     Iwona Mickiewicz 1963

     

    Krzysztof
    Niewrzęda
    1964

     

     Manuela
    Gretkowska
    1964

       

     Saramonowicz
    Małgorzata
    1964

     

     Marek Krajewski
    1966

     

     Artur Szlosarek
    1968

     

     Wojciech Kuczok
    1972

     

     Dorota
    Masłowska
    1983

     

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: